Kasu bat: ume euskaldunen kultura Berlinen

Amelia Barquin-(e)k eginda at 2009/04/03 17:34 |

Hona hemen kasu bat hausnartzeko (irakasleekin lantzen dugu Kulturarteko Hezkuntzari buruzko ikastaroetan). Ea ba zuek zer pentsatzen duzuen!

Ume euskaldunen kultura Berlinen

Berlinen bizi den Euskal Herriko familia baten alabak joaten diren eskolan Euskal Herriari buruzko festa txiki bat ospatuko da. Arrazoi nagusiak dira alaben kultura ezagutaraztea eta neskak baloratuak sentiaraztea, besteak beste. Festa txiki horretan bideo bat jartzen dute herri kirolak azaltzen dituena, eta Bilbon denboraldi batean egondako irakasle batek dantza herrikoi erraz bat irakasten die ikasleei. Festa girotzeko trikitixa musika entzuten da kasetean. Alabek gurasoei festa kontatzen dietenean, eskolako adeitasuna eskertzen dute gurasoek, nahiz eta haien familiako zaletasun kutunen artean ez izan trikitixa musika eta dantzak eta ez duten sekulan herri kirolen saio bat ikusi, ez Alemanian ez Euskal Herrian.

Zenbait galdera

  • Zuen ustez zer da egokia jardueran horretan?
  • Zer da “ez hain egokia” edo hobegarria jardueran?
  • Zein da irakasle horren kulturaren kontzeptua?
  • Antzeko ekimenak egiten dira hemen immigratuekin (eskolan, jaietan…)?
  • …



Iruzkinak (3)

Miriam Luki 2009/04/07 12:26
Kasu honetan ikusten dudan arazoa da kultura eta folklorearen arteko nahasketa.
Julen Altube 2009/04/13 19:02
Ez dut uste erraza denik Berlingo eskola horretan egin gura dutena ondo eta modu egokian egitea. Hasteko, norbanakoak bere kultura komunitatearekiko dituen loturek ez dute zertan komunitate horretako kide guztientzat baliagarriak izan. Bakoitzak era ezberdinean bizi ditugu gure ezaugarri identitarioak.

Izenburuari jaramon egiten badiogu, ume euskaldunak dira Berlinera joan direnak, eta orduan, hizkuntzak beteko luke neska horien kulturara hurbiltzeko funtzioa era egokian. Hizkuntza ardatz hartu eta horri lotutako kultura zabala bizi dela ezagutarazten ahalegindu. Horretarako, eskolak nesken gurasoekin harremanetan jarrita aukera gehiago izango zituen asmatu eta euron kultura ezaugarrien barri modu eraginkorragoan zabaltzeko.

Asmoa ona da. Aukeratu dituzten kultura adierazpenek ez dute balio kasu konkretu honetan; ez dira familia horretako kideen nortasuna elikatzen dutenak. Jakina, gurean ere sarritan egingo ditugu horrelakoak...inmigratuekin ondo komunikatu barik euren kultura ezagutarazteko ahalegin antzuak...ezjakintasunean oinarritutakoak.
Mailu Arruti 2009/04/17 13:05
Julenekin ados. Jo dezagun bi neskatoak ez direla euskaldunak, Salamankakoak direla. Irakasle horrek bere borondate on guztiarekin espainolen festa prestatu beharko balalu, zer okurritzen zaizue egingo lukeela?
Flamenko dantzaldia eta paella jana, seguraski. Eta zer min ematen duen zure burua ez isladatua ikusteak?
Dudarik gabe bakoitzak nortasuna ematen diguten gauzen rankiñ desberdina daukagu.
Euskal Herrian bizi garenok oso desberdin kontatuko genioke zer den gure herria atzerritar bati gure formazioa, kultura, hizkuntza, idea politikoak, estatus ekonomikoa, izakera e.a. kontutan izanda.
Hain zuzen aipatutako eduki hauek gure identitatearen rankiñ hortan duten lekuaren arabera.
Dena den, asko sakondu behar ez denean, hau da atzerrian atzerritarrei gure irudia saltzea (panfleto turistikoa)edo bertan, bertakoei edo etorritakoei batez ere geratzeko asmoz etorritakoei azaltzea ez da berdin nere ustez.
Bertsio ofiziala aspaldi zalantzan jarri genuenok beti saiatzen gara beste bertsioa edo bertsioak ezagutzen.
Adibide bezala euskaldunak eta Kuba. Bertsio ofiziala, kontra ofiziala, eta herritarrena jakiten saiatzen gara ala?
Zer da Kuba? Nolakoak dira kubatarrak? zer pentsatzen dute?
Orokorregiak ez? Zerk ematen die identitatea? Hizkuntzak?
Ekonomiak? Poilitikak? Izakerak? dantzak?
Identitatea bakoitzak bizi dugu hurreenkera bati jarraituz.
Besteek, entzundakoaren arabera epaituko gaituzte. Beraz oso inportantea da zer trasmititzen dugun eta zer trasmititzen duten gutaz.