Euskararen muga sozialak eta baldintza subjektiboak
Oso interesgarria egin zitzaidan Xabier Aierdiren saioa. Eztabaidarako, hausnarketarako, hainbat mugarri ekarri zituelakoan nago. Euskararen muga sozialena izan zen euretako bat, zentralitatea hartu zuena bere hitzaldian, eta horren hausnarrean nabilela, Iñaki Martinez de Lunak aipatutako baldintza subjektiboekin lotu nahi dut. Hainbestetan aipatu ditugun Pirritx eta Porrotx (ardura gehiegitxo leporatzen ari gatzaizkien ustea ere badaukat) muga sozialak gainditu daitezkeen adibide garbia direla esango nuke. Baldintza subjektiboetan oinarrituta zubiak eraikiz, pasabideak zabalduz, muga sozialen eraginez baldintzatuta daudenei, aukerak eskaintzen zaizkie muga gainditu gura dutenean (borondatea), eta baliatu eta eskertu egiten dute gainera.
Uste dut euskal hiztun komunitatearen potentzialtasuna muga sozial horiek zabaltzeko adinakoa badela. Horren jakitun ikusten ditut hizkuntzaren inguruko ekimenei muga politiko, administratibo zein juridikoak ezartzen ari direnak. Iñaki Martinez de Lunak aipatutako antolaketan (antolaketa berrian) egon daiteke gakoa (gakoetako bat). Aitzindaritza gaituaren aktibazioa (intelligentsia), diskurtsoaren artikulazioa (proposamena) eta hiztun komunitatearen jarreran (kontzientzia hartzea), hain zuzen.
Beno, bada…hori…blog-aren kontu hau elkarreragin eta partekatzeko aukera interesgarria iruditzen zaidala. Ez dudala pasatzen utzi nahi.


Norentzat da, beraz, euskararen erabilera arazo?. Euskara nahiko lukeen baino gutxiago erabiltzen duen hiztunarentzat. Hau da, euskara erabiltzeko nahia ase ezinik dabilenentzat, nahia eta errealitatea bat ez datozkiolako. Beraz, euskararen erabileraren arazoaren muinean euskal hiztun ase gabea dago. Hura barik, ez dago arazorik. Arazoaren muinean kokatuta izanik, pentsatzekoa da arazoaren konponbideak ere hiztun beragandik sortu beharko direla. Gure eskuetan dago, muga guztien gainetik.