Apologisten etxea, gurea
Julenen saioa otsailaren 25ean izan zen. Berriro ere, Jon Eskisabelek asteroko kronikan eginiko iruzkinari helduko diogu gogoeta abiatzeko:
Bereizketa zahar bat jarri zuen Julen Arexolaleibak mahai gainean: apologistak eta euskal idazleak. Eta harekin batera, kezka bat: zergatik ote da batzuen eta besteen erreferentzialtasunari buruzko paralelismoak eginez gero ia beti apologistak ateratzen direla garaile? Zergatik geratu da euskaltzale eta kulturgileentzat Larramendi erreferentzia gisa, obra gehiena gaztelaniaz idatzi arren, eta ez Kardaberaz edo Mendiburu? Zergatik hobesten dugu Aitzol Lizardiren gainetik? Zergatik elikatu da azken belaunaldietako kultur pentsamendua gaztelaniaz idatzitako liburuez (Vasconia, ¡Quosque tandem...!, Un futuro para nuestro pasado...), ia salbuespenik gabe (Joxe Azurmendiren Euskaldunak eta espainolak)? Alegia, apologistek euskaldunentzat barik “euskara gaitzesten zuen jendearentzat” idazten zutela kontuan hartuta, Hegoaldeko euskaldunok haien erreferentzia barneratu izanak zer pentsa ematen dio Arexolaleibari, eta bereizketa horrek bere horretan jarraitzen duelakoan dago Huheziko irakaslea. Gaur-gaurko adibide bat bota zuen hausnarketarako: Kepa Junkeraren Etxea diskoa.
Eta ikasle honi iruditu zaio baietz, egia dela, apologisten hainbat ezaugarri aplikatu ahal zaizkiola Junkeraren egitasmoari. Azken finean, ez ote du euskararen autoafirmazioa helburu eta hizkuntzarekin harremanik izan ez duten hainbat kantari euskararen enbaxadore bihurtzen? Ez al da euskaldunontzat baino gehiago, kanpokoei begira egindako lana? Proiektuan parte hartu dutenek euskararen jatorriaz, ulergarritasunaz, bakantasunaz eta abar agertutako ikuspegia ez ote da apologisten argudioen parekoa? Eta etorkizunari begira, galdetu ahal da ez ote den Junkera euskaldunon erreferentzia izango, demagun, Joseba Tapiaren kaltean…
(Jatorrizko artikulua: Apologisten etxea, gurea)

